Steganografia

Do czego służy

To narzędzie ukrywa zaszyfrowaną wiadomość w obrazie PNG. Obraz wygląda dla oka tak samo, ale osoba znająca hasło może tutaj wydobyć z niego wiadomość. Przydaje się, gdy chcesz, by sekret podróżował jako niewinnie wyglądający obrazek.

Starożytny pomysł

Steganografia oznacza po grecku „ukryte pismo”. Herodot opisuje Histiajosa, który około 500 roku p.n.e. ogolił głowę niewolnikowi, wytatuował mu wiadomość na skórze głowy i wysłał go w drogę, gdy włosy odrosły. Niemiecki opat Johannes Trithemius nadał tej sztuce nazwę w swojej księdze Steganographia, napisanej w 1499 roku. Tradycję kontynuowały atrament sympatyczny i mikrokropki, a obrazy cyfrowe są jej współczesną formą.

Jak to działa

Wiadomość jest najpierw szyfrowana algorytmem AES-256-GCM kluczem wyprowadzonym z Twojego hasła za pomocą Argon2id (64 MiB pamięci, 3 przebiegi). Zaszyfrowane bity są następnie zapisywane w najmniej znaczącym bicie wartości czerwonej, zielonej i niebieskiej każdego piksela, zaczynając od lewego górnego rogu. Zmiana wartości koloru o jeden na 255 jest niewidoczna. Każdy piksel mieści 3 bity, więc nawet mały obraz może przenieść długą wiadomość.

Ograniczenia

Ukryte dane przetrwają tylko dokładną kopię pliku PNG. Każda zmiana rozmiaru, kadrowanie, edycja czy konwersja do JPEG, którą robi większość komunikatorów i sieci społecznościowych, je wymazuje; wysyłaj plik jako dokument lub załącznik albo użyj zamiast tego Szyfru fotograficznego. Metoda jest prosta, a narzędzia statystyczne potrafią wykryć, że obraz zawiera dane, choć bez hasła nie mogą ich odczytać. Wszystko działa w Twojej przeglądarce i nic nie jest wysyłane.